Vandaag deed ik een bizarre ontdekking, geheel onverwacht luisterde ik naar stemmen uit het verleden. Soms ook naar stemmen van mensen die inmiddels zijn overleden. Al die stemmen hadden het  tegen mijn overleden vader. Dat komt zo: 

Moet je luisteren, onze zoon ben van jong af wezen voetballen, gewoon op straat. Balletje trappen met de buurjongen. Bleek-ie al vroeg een kunstenaartje hoor. Pingelen op links, uithalen op rechts of dwars door het midden, dat kón die gewoon. Hij was geen dit-of-dat, hij was allround zoals dat heet. Hij had natuurlijk wel zijn voorkeur, zeker toen die ouder werd. Toen die bij de Club kwam stond ik als zijn vader zijnde vanaf dag één langs het veld. Elke wedstrijd, wind of geen wind. Om die jongen áán te moedigen dat het me d'r een lust was. Soms ging zijn moeder ook mee, en die juichte onze kleine spits recht het doel in. De bal dan. Apetrots was ze. 

Als we om half negen bij het Hotel aanbellen duurt het lang voordat de deur eindelijk open gaat. De kleine, oude eigenaresse houdt hoog op de borst met één hand haar duster dicht en knijpt met haar ogen tegen het licht van de buitenlantaarn. Dan zegt zij iets wat qua vertaling nog het dichtst in de buurt komt van ‘Wat mot je?’

Ja mense, ik zeg altijd: hándhaven, gewoon hándhaven. Dan weten die mensen waar ze aan toe zijn. Dat hebben ze nodig. Houvast, regels. En regels zijn er niet voor niks. Cora vindt dat ook, Cora is net als mij. Wij werkten jaren samen voor de Dienst Hondenpoep in onze gemeente. En dr is sinds het begin veel veranderd. Allemaal mijn idee, allemaal uit mijn koker. Maar denk je dat die bazen je een pluim geven? Nee hoor, niks luisteren naar werknemers met visie. 

Terwijl ik gisteren Vakantie 1 (zie hier onder) opschreef, schoot mij te binnen hoe anders dat was ten opzichte van tegenwoordig. Stappen ouders nu met hun kinderen húp op het vliegtuig naar, weet ik veel, Tailand, zo was vroeger de autoreis naar 'het zuiden' een hele onderneming. Wat ik me herinner:

Toen ik kind was, ergens in de jaren zeventig, gingen wij met het gezin op vakantie naar het buitenland. Stel je daar geen snelle autorit bij voor, zoevend over de Autoroute du Soleil in een geaircode wagen. Nee, mijn broer en ik zaten te braden op de achterbank, ingeklemd tussen de portieren en de stapel koffers tussen ons in, met een kwijlende hond in onze nek. Die hond zat op de achterbank, tussen nog meer koffers en een opblaasboot.

Zonet werd ik gebeld door iemand van KPN Zakelijk. Dat is natuurlijk helemaal niet iemand die in dienst is van KPN (mis nummer 1), maar gewoon een werkstudent vanuit een callcenter. Die morgen bijvoorbeeld zegt dat 'ie van een uitvaartverzekeraar is, of van een pensioendinges.

Neen, ik begin niet in navolging van Heleen van Royen een boek met al mijn geheimen rond mijn ondergoed en andere stoute dingen. Hoewel nu ik er over nadenk, er zou best eens een markt voor kunnen zijn. Maar serieus nu, want dit stukje gaat over een stout kind.

Ouderdom komt met gebreken, en ja: dat geldt ook voor mij. Ondanks mijn stralend jonge uiterlijk, ben ik al een poosje 'aan de leesbril'. Vooralsnog koop ik die brillen gewoon bij een supermarkt, op de Albert Cuijpmarkt, in een kantoorboekwinkel, of online.

Natuurlijk moét ik gewoon verder, na de recente ontdekkingen over ons pand, om door te spitten in de historie. Afgelopen vrijdag ontving ik de foto van het stadsarchief, met daarop ons pand met heel groot DE TRIBUNE op onze voorgevel. En ja, de niet-volledige maar wel zeer handige open-bron Google verschafte mij nog enkele wetenswaardigheden.

Vandaag een ontdekking gedaan: in het pand van waaruit ik werk zat vroeger de redactie en administratie van 'De Tribune', het dagblad der communistische party - holland. We hadden al zo'n vermoeden, want toen wij dit pand betrokken was er nergens iets over te vinden, terwijl het een monument betreft. Al Googelend stuitten wij wel op Russische teksten, waar dan af en toe ons adres zichtbaar in voorkwam. De link tussen de ontbrekende gegevens in het Gemeente archief en het communisme was snel gelegd. Af en toe houdt dit ons bezig. Vriend P. stuurde mij vandaag een foto van het pand met daarop duidelijk zichtbaar de woorden De Tribune. En verder Googelend kwam ik op oude edities van De Tribune, waarop ik kon zien dat ik mij nu op hun redactie- en administratieadres bevind.